Merhaba arkadaşlar biliyorum yine geç kaldım belki bu çoğunuzun umurunda değil ama ben yine de özrümü diliyorum kusura bakmayın.Geç yazmamın sebebi aman aman oturup da konu bulamamak değil tabi ki her zaman ki gibi yayınıma başlarken hazırlıksızım.Kulağımda müziğim kucağımda bilgisayarla sizlere ulaşmam için gerekli olan köprüyü tamamlamış oluyorum.Her insanın kötü zamanları olur bu doğru ama öyle anlar gelip dayanır ki kapımıza elimizde avucumuzda bulunan her şeyimizi bizden alır götürür.ne inancımız kalır elimizde ne de tutunacak bir dalımız.İyi hoşta böyle durumlarda ne yapılmalıdır ? Yapılabilecek tek bir şey vardır o da yakınlarınızın sizi kaldığınız yerden kaldırmak ve tekrar devam edebilmeniz için size biraz inanç vermesi gerekir. Uğruna gidilebilecek ,hatta ona inanacak bir şey varsa elinize o zaman sanki bu hayat senin için yeniden başlıyorcasına heyecan dolar. Buraya kadar her şey güzeldi peki ya yakınlarınız sizi o karanlıktan çekip almak yerine karanlığa doğru itiyorsa ne olacak , nasıl toparlanacaksınız yoksa vaz mı geçeceksiniz.Bunlardan hiç biri değil yine yola devam etmeniz gerekiyor ne kadar da o anda senin için bir önemi olmasa zaman aynı hızla ve hiç aldırış etmeden geçiyor sen kendini toplasan da olduğun yerde kalsan da. Eğer ikinci örneklem de ki gibiyseniz burada tek başınızasınız demektir. Zira en zor olan yeri de bu ya kalkacak olanda kaldıracak olan da sizsiniz demektir .Her şeyden vazgeçmiş tam da kaybedecek artık bir şeyiniz olmadığını düşünürken nasıl mı olacak bu ? Olacak ama hiç kolay olmayacak.ilk önce şunu iyice bir kavrayın bu yolda tek başınızasınız o yüzden olduğun yere çakılı kalmanın hiç bir anlamı yok çünkü kimse senin için geri dönmeyecek. Peki kendin için ne yapabilirsin ? Kendini kurtarmanın tek yolu inanmak belki bunu çok denedin daha önce o denemelerin bazıları güzel bazıları hayal kırgınlıklarıyla sonuçlanmış olabilir ama unutma ki bu vazgeçmen gerektiği anlamına gelmez.
UNUTMA YENİLDİĞİNDE DEĞİL VAZGEÇTİĞİNDE KAYBEDERSİN! Sürekli hatta bütün hayatım boyunca özel bir insan olacağımı düşünür dururdum o kadar büyük işler yapacaktım ki boy boy ansiklopediler olacaktı hayatımı anlatan herkes benim ne işler başardığımı bilecekti. Bir de şu an ki halime bakan kaç sene üst üste denemeler yapıp yine de şu aptal üniversite sınavlarını geçemedim yazımın başında belirttiğim o karamsar hal bende bu sene oldu.Nasıl olabilir o kadar büyük yerden üniversiteye bile giremeyen birine dönüşmek. ama ben bu hayalimden vazgeçmedim. Şöyle ki kendine inancın olma unutma insanoğlu yapabileceklerinin farkında bile değil. YETER Kİ İSTE! İstedikten sonra sen isteklerinin değil isteklerin senin peşinden koşacak. Kuru bir istemekle olmaz tabi inanmak karalılık ve istemek lazım sonra karşına her konuda tüm dünyayı bile alabilirsin kimse karşında duramaz. Şimdi o kahrolmuş acınası bitmiş eziklik halinden kurtar ve kim olduğunun farkına var. Sen bir insansın yarıştığın kişi veya kişilerde birer insan ama senin onlardan fazla olarak bir artı yönün daha var sen bu kötü durumu yaşadın ve kimsenin yardımı olmadan atlattın bu yaşayabileceğin en kötü durumlardan biri bundan sonra karşına ne çıkarsa çıksın pes etmeyeceksin hep kendi kendinin yardımcısı olacaksın. Hayatta böyle zorluklar olmasa her şeyi toz pembe zannederdik insan zorluklarla karşılaştıkça güçlenir. Peki etrafındaki çatlak sesleri ne yapacaksın ? İşimizin en kolay yeri burası tek cevap tek yol tek sorun uygulaması biraz zor ama imkansız değil. KİMSEYİ DİNLEMEYECEKSİN! Eğer kendini yiyip bitiriyorsan "Ben nasıl gereksiz beceriksiz biriyim işe yaramaz ... vb " diye o zaman kendini bile dinlemeyeceksin. Çatlak sesler susunca önce işleri kendi kafanda düzelt yapacaklarını düşün bak yapabileceklerini düşün demiyorum çünkü onlar sınırsız :) Son iş olarak tüm planlarını uygulamaya koy ama unutma tekrar aynı şeyleri yaşamak istemiyorsun bunun için her şeyi ya. Sana son tavsiyem yeni çatlak sesler yaratmamak için söylüyorum. YAPTIKLARIN YÜZÜNDEN KİMSEYE HESAP VERMEK ZORUNDA DEĞİLSİN UNUTMA Kİ BU SENİN HAYATIN!
BOL ŞANS :)
BOL ŞANS :)
Yorumlar